Heideschapen: levende cultuur

De beste manier om een zeldzaam ras toekomst te bieden is om het weer een wezenlijk onderdeel te maken van onze samenleving. Dat gebeurt als ze ingezet worden voor natuurbeheer. Vroeger werden de schapen vooral gehouden voor de mest die ze produceerden. Overdag graasden ze op de ‘wilde gronden’, de heide, en ’s nacht verbleven ze in de schaapskooi. Dat was een soort potstal waar de schapen hun mest deponeerden. Die mest werd gebruikt om de arme grond van de nabijgelegen akkers te verrijken. De lammeren van de Veluwse heideschapen werden op de rijkere gronden afgemest en naar grote steden zoals London en Parijs vervoerd, waar een goede markt was voor lamsvlees. Tijdens de bloei van de wolindustrie was het ras, naast de kustschapen, tijdelijk ook wolleveranciers. Nu doen schaapskuddes en hun herders vooral werk voor natuuronderhoud. Ze zorgen ervoor dat de heide geen bos wordt en dat heideplanten nieuwe uitgroei hebben. Maar ze hebben nog een belangrijke taak: ze houden de cultuurhistorie levend. Het beeld van de kudde met de herder is een stukje levende cultuur dat het waard is om in ere te houden.

Veluws Heideschaap ras van 2015